गगन धामी, (कविता) १८ वैशाख /
आकाशभन्दा अनन्त छ तिम्रो त्यो निश्चल माया
मेरा हरेक दुःखमा साथ नछोड्ने , तिमी नै मेरो छाया
ब्रह्माण्डभन्दा विशाल होलान, ती मनका व्यथाहरू
अक्षरमा नअट्ने तिम्रा दुःखका ती कथाहरू
मेरै निम्ति सह्यौ तिमीले कैयौँ वचन र तिरस्कार
चारैतिर थियो होला केवल घृणा र अन्धकार
मलाई यादै छन् ती पल, ती दिनहरू
आफन्तले देखाएका आश्वासन र वचनका ती ऋणहरू
बुझ्ने भइसकें म अब, आमा नलिए है चिन्ता
मेरै निम्ति परदेसिएका बाआमालाई ल्याउनु छ घर फिर्ता
तिम्रै संघर्षको फल हो ,जे छु र जे हुने छु
गुलाम हुँ म तिम्रो बनावटी मूर्ति होइन सधैं तिम्रै पाउँ छुनेछु
चाहिँदैन केही, आमाबुबा भन्ने साइनो भए पुग्छ
मेरै लागि परदेसिएका आमाबालाई सम्झिँदा मन दुख्छ
